George Minne neemt een aparte plaats in het Europese symbolisme in, als beeldhouwer, tekenaar en graficus. Het medium beeldhouwkunst was in dat symbolisme geen evidentie. Immers, een van de kenmerkende eigenschappen van het symbolisme was juist het verhullen van de zichtbare werkelijkheid.
Door een nieuwe wereld van droom en reflectie te suggereren ging het symbolisme juist in tegen de traditionele beeldhouwkunst die sinds de renaissance de menselijke figuur naar de realiteit weergaf.
Het symbolisme wilde echter de werkelijkheid niet onthullen, maar alludeerde op een onuitgesproken, verinnerlijkte emotie. Met zijn beeldhouwwerken – en ook in zijn tekeningen – ging Minne dus radicaal in tegen een lange traditie.

In zijn beeldentaal zocht hij naar een harmonisch samengaan van vorm en inhoud, waarbij hij aan de sculpturale traditie een volstrekt nieuwe wending gaf.
Hij baseerde zich dan wel op bestaande thema’s, maar hij verleende er tegelijk een universeler karakter aan. Door abstractie te maken van het verhalende aspect van deze thema’s kwam hij tot een nieuwe iconografie.