|
|
De tekening De Verworpenen combineert verschillende aspecten van Minnes lineaire tekenstijl. Opvallend is de verregaande vervorming en het uitlengen van de figuren. De kunstenaar accentueerde hun gewrichten en hoekig uitstekende lichaamsdelen, bijvoorbeeld in de knokige armen en ellebogen en ook in de ribben van de figuur rechts. De verstrengelde armen en de verkrampte greep van de handen versterken hun onfortuinlijke verbondenheid. Tegenover deze expressieve details staat dan weer de bedroefde berusting in de gezichten van de figuren. De linkse figuur zoekt bescherming en geborgenheid bij zijn lotgenoot, door het hoofd tegen diens schouder te leggen. In deze zachte omhelzing vervloeit hun golvende, lineair getekende haar. Massief is dan weer de bijna sculpturale plooienwerking die als een sokkel het extreme pathos van De Verworpenen draagt.
Zoals in zijn beeldhouwwerk zocht Minne ook hier naar een eenheid door het universele thema op een krachtige en tegelijk gebalde manier voor te stellen. Deze beeldentaal is sterk verwant met het symbolistische werk van de Nederlandse kunstenaar Jan Toorop. Tegelijk hadden de vloeiende lijnbewegingen, de strakke contouren, de hoekige figuratie en de getourmenteerde expressiviteit van Minnes werk een grote invloed op Gustav Klimt. Deze kende de voorstelling van De Verworpenen via de fotolithografie die werd afgebeeld in het George Minne-nummer van Ver Sacrum.
De bewaarplaats van de tekening was tot nog toe onbekend. Ze werd in 2007 aangekocht uit de oude verzameling van Leo Van Puyvelde, een van de vroegste biografen van de kunstenaar.
|